कचरा गोळा करणार्या निष्पाप कोवळ्या पोरी
मळके कपडे केस पिंजले डोळ्यांवर लाचारी
गोणी पाठीवरी भुकेली आणि हुंदका ओठी
कुणी दिले हुसकून तरी जातात पुन्हा त्या दारी...
यांच्या गोणीमधे साचते शहरभराचे वाण
कुणी फेकते मळभ मनाचे कुणी विषारी घाण
हाक मारते कुणी कुणी तर कुणी येऊनी भिडते
हतबलतेला नसतो वाली मळते पुन्हा सहाण
अवेळीच तारुण्य उगवते स्वप्न भरडले जाते
दुनियेच्या कचर्यात मुके अस्तित्व हरवले जाते
रोज एक आजार नवा पोटात ढकलला जातो
कचर्याच्या धंद्यात आहुती भाळी लिहिले जाते ....
अभ्रक पिशव्या खोकी कागद जुनेपुराणे कपडे
दुनिया भरते गोणीमध्ये दारिद्र्याचे तुकडे
कुणी कुमारी माता बनते कुणी गाडले जाते
तरी स्वच्छता शहरामध्ये दिसते जिकडे तिकडे...
-- संतोष वाटपाडे
No comments:
Post a Comment